Hace poco más de un año desde que dediqué una entrada a los platos que había preparado con el foie como protagonista. Por razones de peso -en concreto para perder "peso"- he estado casi una año sin preparar uno de mis productos fetiche. Ha sido la prueba de fuego, para saber si mi método de preparación era tan infalible como yo pensaba. Como he pasado dicha prueba, me animo a compartir mi receta para elaborar un mi-cuit.
En mi escala de jurmet, cuando pido un mi-cuit en un restaurante, considero que si está al nivel del que yo preparo, se encuentra en la parte alta de la tabla. Esto no me sucede con casi nada, por eso me decido a dejar una receta; que por otra parte no difiere mucho de las que hallaréis por cualquier página de recetas, o libro...
En ocasiones, se oye, escucha, e incluso se leen, opiniones sobre un exceso de foie en los menús de restaurantes. Pocas veces se habla de la calidad, de que su preparación sea cuidadosa y de que su conservación sea la óptima.
No me meteré en camisas de 11 varas; pero si me gustaría que os animaseis a preparar un buen foie, tomando como referencia, la receta que os daré a continuación. Tampoco daré cantidades ni proporciones exactas -ni me he parado nunca a pesarlo, por que no doy bodas...- y dejaré que sea el sentido común quien termine de guiar a l@s interesad@s.
Antes de nada, debo aclarar que servidor opina que el foie hay que probarlo tal cual. Planchado a la sartén sin más; pues, al igual que con los huevos, rara vez, compensa comerse el tarro demasiado.
Como la elaboración de estos platos sucedió el pasado otoño, tiré de ingredientes de temporada, cayendo en otro de mis productos fetiche; las setas. De ahí salió esta especie de plato combinado nº 14,5 que veis a continuación:
También forman parte del plato, un salteado de hongos con zamburiñas, unos gajos de manzana caramelizada y una ensalada de brotes con granada.
Sabores opuestos, o no; depende de la osadía de cada uno. El plato incorpora un fallo GARRAFAL, de esos que los chefs malauva, tiran a los pies de los principiantes -con cariño, eso si-. Se ve que tenía prisa y no escurrí los escalopes antes de emplatarlos; por eso medio plato nada en un innecesario mar de grasa.
Más fortuna sufrió este plato de temporadas anteriores; el FOIE A LA SARTÉN CON CREMA DE COLIFLOR Y ENSALADA. No me resisto a colocarlo de nuevo en una entrada, por que estoy orgulloso de que haya salido de mis manos.
-Foie mi-cuit-
INGREDIENTES:
-Un foie de 380g aprox. Compradlo de 550 y cuando le retiréis cuatro escalopes, ya lo teneis.
-Sal gorda.
-Azúcar Moreno (nunca como B.S.O.).
-Oporto, o en su defecto, un Pedro Ximenez (o similar).
-Brandy, Armanag...
-Sirope de Arce, o en su defecto, caramelo líquido.
-Pimienta negra.
-Clavo molido (opcional).
ELABORACIÓN:
Para la elaboración del mi-cuit, a diferencia de la preparación anterior, hay que desvenar el hígado. Para ello, se necesita sentido común y valor. Si queda alguna venita, la cosa parecerá todavía más casera, o sea que nada de comerse la olla.
Se coloca el hígado, que debe estar a temperatura ambiente (18- 20 ºC), de forma que veáis esa especie de juntas en forma de "Y" y se utilizan dichas juntas para separar los lóbulos de un modo natural. Con un cuchillo de punta redonda, se retiran nervios y venas procurando que el asunto no se desarme en demasía..
En este punto, introducís el hígado desvenado en un bol amplio, repleto de agua con un buen puñado de sal y bien de hielo. Sus olvidáis una media hora del asunto, lo recuperáis y lo secáis.
Toca añadir tres pizcas de sal, dos de azúcar moreno, la pimienta (la potencia del clavo exige mucha prudencia), el jarabe y dos o tres cucharaditas con cada uno de los alcoholes.
Con los anteriores pasos realizados, es hora de colocar la pieza en una lámina de film apto para cocinar.
Esta será, más o menos, de 30 x 40 y cm. Se enrrolla el foie, de modo que la zona condimentada quede como parte interna. Se ha de cerrar cuidadosamente, pero presionando bien con las pezuñas y procurando que no queden bolsas de aire. A cada lado, sobrarán unos 10 cm. de plástico; hay que anudar uno de los extremos lo más cerca posible de la carne y se procura dar a la pieza, forma cilíndrica.
El lado en el que está anudado, es por el que se extrae el aire y se empuja la carne para compactar bien la pieza y que esta acabe por parecerse a uno de esos hermosos chorizos de Maldonado.
Para curarme en salud, yo suelo añadir otra capa de film, anudando bien para que quede lo más hermético posible.
COCCIÓN:
Es necesario, tener una olla mediana-grande en agua hirviendo.
Se separa la olla del fuego con la tapa abierta y se esperan 2 minutos 53 segundos. Se introduce el foie, cuidando que permanezca sumergido al completo, durante 11 minutos; los cinco primeros sin tapar y los 6 últimos con tapa.
De nuevo se enfría la pieza en un cuenco con hielo y pasada media hora, se le retira la primera capa de plástico para dejarla reposando en la nevera unas cuantas horas,. Conviene ser cauto y colocar un papel absorbente, paño, o similar, por si queda algo de agua residual.
Esto debería tirar en la nevera, unos 6-7 días -no olvidemos que esto es una especie de semiconserva- sin problema y con ello podéis hacer mil diabluras. Os dejo unos cuantos ejemplos:
Mi-cuit rebozado en polvo de maiz, con fondo de carne al P.X., acompañado de una ensalada de parmesano, zanahorias y chamPIÑONES (lleva champis y piñones, ya se que no hace gracia...).
Al jugo anterior, le añadí mermelada de higo que sirvió como contraste.
Ideal para untar en unas tostadas; lo acompañé de unos alquenquejes, por eso de desgrasar al final...
Las rodajas de hígado brillan demasiado por que, para cortarlo sin romper la pieza, conviene calentar el cuchillo on agua caliente; si hubiese esperado un par de minutos, la foto mostraría con mayor definición el corte de un buen mi-cuit casero.
Un mi-cuit bueno para acompañar pasta...
...y mejor para acompañar unas buenas lentejas (con boletus, por si alguien lo duda).
Y, que no se diga, una rica ensalada:

O foie, tamén pra min produto fetiche... Probarei a facelo ó teu xeito, e xa che comentarei! Aproveito pra desexarche feliz 2012, Daninland, a ti e a tódolos teus lectores!
ResponderSuprimirPD: Qué grande perda o Casa de Comestibles...
Moitas grazas Gastropontés; os mesmos desexos para ti.
ResponderSuprimirCréalo ou non, estiven a pensar en ti durante o día de hoxe. En parte, é un feito que non ten razón de seu, sinxelamente aconteceu, pero logo falei cun Blogueiro que coñecín hoxe á tarde e saiu o tema dos comentaristas asiduos.
Os comentarios que deixades aquí, certamente son a mellor maneira de cargarnos as pilas.
Un saudo.
P.D: Non mo lembres...
A verdade é que non me prodigo moito a nivel de comentarios noutros blogues, o que pra min diferencia este blogue doutros é a ausencia de esnobismo e "ilustradismo" (palabro que agardo me permitas porque non se me ocorre mellor xeito de describilo) pola túa parte. Isto tómao coma un cumprido sinceiro dun seguidor da túa bitácora, pois coma lector non pido opinións sesudas e descriptivas acerca dos enigmas que agocha unha ou outra cociña, senón unha opinión obxectiva dalguén que desfute tanto coma min vivindo experiencias relacionadas cunha das miñas paixóns: o bon comer. Segue así, Daninland, o teu blogue está moi ben.
ResponderSuprimirPD: Agardo que o de que estiveras pensando en min fora pra ben! ;-)
Gastropontés, ¿¡pero ti que blogue les!!!???
ResponderSuprimirPara entrar en DANINLAND, é preciso com mínimo un par de carreiras e un doctorado, amén de posuir unha nómina superior ós 4.000 € -semanais-, ou pertencer a unha familia rica (vale en decadencia, pero ten que ser da aristocracia).
Por suposto que non estou de acordo en que os non poidan dispor de un coche de gama alta; se acheguen ós restaurantes de nivel. Non sendo que aparquen lonxe; e fagan o treito final de xeonllos e coman no chan. Tamán considero axeitado que paguen por adiantado e que se ocupen de limpar a loza que emporquen.
Ademáis, non existe pasión nin disfrute de ningún tipo; salvo o de comentar as meteduras de zoca dos restauradores.
Estanme a gustar estes Postulados; creo que os vou a desenrolar, para levar a cabo o meu propio CÓDIGO COCIÑA.
Agardo que cumplas tódo-los requisitos; se non, xa sabes, porta e coitelo, Nunca se sabe quen agarda ó outro lado.
Tras toda esta letanía de despropósitos, agardo o teu comentario, para o próximo post restaurantil. Xa está escrito, -so me falta a foto co coitelo- e inclue unhas cantas reflexións pouco sesudas, de andar pola casa. E E que de donde non hai non se pode sacar jejejejeee
P.D: O de lembrarme de ti foi una cousa sen sentido, un deses flashes premonitorios que todos temos de cando en vez. Graciñas por seguir ahí. Coidate.
P.D, da P.D.:Ó mellor xa sabes que este blogue naceu nun periodo de convalecencia; pero o que non sabrás, é que estos días agarrei unha catarreira desas que é mellor curar na casiña e o pero e que estou de vacacións... De ahí que desvaríe máis do normal...
Ha, ha, ha...!!! Vexo que o pillaches, Daninland! Por certo que cumpro tódolos requisitos, pero DE LARGO vaia!!! Ou seña que penso que poido seguir a le-lo teu blogue!!!
ResponderSuprimirAgardo impaciente o post restaurantil, teño que admitir que son os meus preferidos, sobre todo se son restaurantes ós que fun, así poido ve-las coincidencias/discrepancias. Na maior parte dos casos coincidencias.
Coméntoche os meus "deberes" pra o 2012, a ver que che parecen:
1-Marcelo, Pepe Vieira, e ¿Solla? "revisited". A túa debilidade é Marcelo? Pois a miña o segundo da lista. Admito que lles faigo unha visita por estación. Sempre que paso polo Camiño da Serpe desfruto como cando era un cativo e era a noite de Reis.
2- Primeiras visitas a "Oh! Sushi", Galileo, Alborada, Retiro da Costiña, e As Garzas. No verán seguro que me verán por Cangas, ou seña que tirando dun dos teus posts seguro que me pasarei polo Trébula. Se tés algunha suxerencia por suposto que se admite, visto o que triunfou o Casa de Comestibles, como pra non fiarse!
Seguro que é demasiado, pero como son propósitos, non pasa nada por saltalos se se fai de máis.
Eu póñote un pequeno DEBER: A Parada das Bestas. Non pode pasa-lo 2012 sen que probe-la "Tosta de fígado de parrulo, con queixo de Ulloa, e mazá e cabaza caramelizadas". En serio, é BRUTAL.
Un saúdo!
PD: Cando vaias á Parada, he, he, he... tés que ir tamén a mercar uns queixos de Ulloa ecolóxicos (e tamén iogures) á queixería "Arqueixal", moi preto da Parada.
PD(2): Non mo crerás, pero estou salivando profusamente recordando esa tosta...
Gastropontés, estás a meterme medo. ¿non serás un psicópata obsesionado con este pobre blogueiro?.
ResponderSuprimirPara que vexas do que estou a falar, corto e pego un documento de texto que teño noi escritorio do meu PC.O título do mesmo é "Listado de restaurantes a visitar":
X Casadecomestibles
EL LAUREL
Don Chiringo
Culler de Pau
X Alborada
A Parada das Bestas
X MarcelO......................CAZA
Solla
A Gabeira
5J
Maruja Lemon
Paprika
XXPedro Roca...................CAZA SETAS
X A Estación...................SETAS
Os que teñen un -ou dous- "X" son os que xa visitei. E os que non, están pendentes.
Verás novidades, seguro que o 5 J de As Pontes chamara a tua atención. Pois ben, dende fai unhos meses está ó cargo dos fogóns unha rapaza que traballou con Solla, Marcelo e unha longa tempada no Allo & Aceite.
A outra novedade curiosa-e de aquí pode sair unha grande recomendación- é O Laurel; restaurante que según teño entendido, xestiona unha tal Toñi Vicente.
Por suposto que A.P.DD.BB. é un dos meus obxetivos primordiais.
Vou aproveitar para resumirche O MELLOR do pasado 2.011 -de menos a mais-, cun sixelo ranking que ten en conta a RCP e o xúbilo, ou emoción, que sentín:
17-A Gabeira
16-Pepe Vieira
15-El Mercadito
14-Silabario
13-Cocinandos (En León teñen a mellor RCP en viños do mundo mundial, case a prezo de tenda)
12-El Celler de Can Roca
11-Solla
11-Casa Marcial
10-Maruja Limón
9-Casa Pendás
8-A Estación
7-Alborada
6-Culler de Pau -Tes que ir-
5-Azurmendi
4-Casa Marcelo
3-El Corral del Indianu
2-Pedro Roca (A dia de hoxe probablemente o mellor en alta restauración dos que son cliente, tendo en conta esa RCP)
1-CasadeComestibles
Sin Contar O Gaiteiro como restaurante, estes son os sitios nos que mais gocei o ano pasado.
Seguro que poucos dos meus lectores, contaban con Pedro Roca, pero ese menú de mercado por uns 50€, nese pedazo de local, con profesionais en sala e os viños a prezos terrestres (algún veciño, podería tomar nota), suman moitos factores positivos. Cociña de fondo e producto como quedan poucas.
Gastropontés, o de "meter medo" quedou mal explicado, por que o listado saiu cortado. Tamén teño pendente revisitar Galileo e visitar por vez primeira As Garzas.
ResponderSuprimirEn cato a Solla, si recomendo que o revisites, pese a que se move nun rango de prezos maior.
Polo resto, non terás queixa do minipost adicado ó meu comentarista GOLD :-) :-) :-)
Ha, ha, ha...!!! En serio que non estou obsesionado contigo!!! O que pasa é que, polo que vexo, calquera día destes coincidimos nun restaurante e ó mellor nin nos damos de conta!!! Ha, ha, ha...!!! Vexo que que non son o único enfermo da zona, e iso é reconfortante... ;-)
ResponderSuprimirEn canto ó Culler de Pau, xa o coñezo, estiven hai un ano e medio máis ou menos: moi bo local, e a comida moooi ben, no meu caso saímos con sensacións regulares con respecto ó servizo, pero non quita, por suposto, que mereza unha segunda visita neste 2012.
En canto á túa lista (qué coincidencias, manda truco), chámanme a atención varias cousas: a primeira é o baixísimo posto do meu favorito, pra min Xosé Torres Cannas e o seu equipo forman parte da punta de lanza da nova gastronomía galega (sempre acompañados de Casa Solla e Casa Marcelo, por suposto). Sinto que non te emocionara tanto como a min. Eu véxoo coma unha especie de concepto "total" de restauración, e non me quero poñer moi cursi: a edificación, o xardín dos arredores, a horta ecolóxica, a bodega (e iso que non son un grande bebedor de viños, préstame moito máis un bo gin-tonic ó final) con todo un Naris de Ouro personificado en Xoán Torres, o produto e o xeito e agarimo á hora de tratalo, o servizo funcionando ó 100 %... É o meu favorito! Supoño que non lle vexo inconveniente a non ser os 200 km que hai que facer pra desfrutalo!
A segunda cousa que me chama a atención é outro posto baixo: O Celler de Can Roca. Supoño que terá moito que ve-la conta final, porque senón, a nivel de sensacións, supoño que o natural sería que estivera moito máis enriba na lista. Digo "debería" pola sona do restaurante en cuestión, non porque eu estivera nel...
Eu visitei a Toñi Vicente no seu emprazamento orixinal aló polo 2004-2005, e a verdade é que non recordo esa sensación de emoción que logo tiven noutros locais un pouco máis adiante. É posible que tivera que ver a miña inmadurez, case a tódolos niveis, por aquel entón.
Co primeiro e último posto estou dacordo, e penso que teñen que ver coa "alma" dos locais, e a iso ó Casa de Comestibles non creo que lle gañen moitos... Pedro Roca é probable que me vexa polas súas instalacións tamén ;-)
Por certo, se te-la sorte de que un día nesta tempada che sirvan lamprea como parte dun menú degustación, se te lembras, faino saber! Teño moitas ganas de probar ese bicho, pero un pouco de medo por se non me triunfa...
Un saúdo e unha aperta!
PD: estou agardando polo post "Casa de Comestibles en Colonia Sant Pere" :-D
PD(2): Moitas grazas polo de "Comentarista GOLD"! :-D
Gastropontés; no da lamprea so che podo aconsellar que non se che ocurra pedir un menú degustación co becho ese, como producto principal en tódo-los pratos.
ResponderSuprimirSitios que considero axeitados para a sua degustación dentro dun menú:
Marcelo - que foi donde eu a tomei- e Pedro Roca.
En Padrón tes grandes clásicos na sua preparación como Chef Rivera ou El Olivo. Ambos recoñecidos especialistas; sempre dispoñen da lamprea en tempada.
Tamén en El Mercadito a teñen traballado con moi boa pinta. Vin como Gonzalo Rei (chef do garito en cuestión) a preparaba no pasado Forum de Santiago, e quedáronme gañas de catala...
Non sería ningunha parvada, se che apetece probala dentro dun menú variado, que contactases con Casa Marcelo e que deixases recado de ser avisado en canto dispoñan da mesma. Non creo que teñan problema en atenderte.